ماندلا

ماندلا، دومین شخصیت برجسته و مورد علاقه ی من هست که در موردش می نویسم در واقع به تاثیرشگرف الگو برداری از شیوه زندگی انسانهای موفق و تطبیق آن با شرایط و هدف های خودم ایمان دارم .

قبل تر گاندی و حالا ماندلا در ظاهر هیچ یک از این دو شخصیت پیچیده ای ندارند. شاید ما عادت کردیم انسانهای مهم و موفق و تاثیر گذار را، تندخو، جنگ جو، خوش قیافه و متکبر بشناسیم.

اما اینگونه نیست انسانهای موفق و تاثیر گذاربا ظاهری بی آلایش، رفتاری از درونِ هزاران لایه تجربه ، اندیشه ، شعور، معرفت و انسانیت که در گذر سخت دقایق، رشد کرده و ورق خورده است را بروز می دهند .

هیچ گاه کلیات انسانها راهنمای خوبی برای چشمانی که می بیند نخواهد بود بلکه جزییات رفتاری آنها، آینده و تفاوت را می سازد که با رعایت مداوم، تبدیل به عادت و در نهایت شخصیت ما میشود.

به نظرم هدف های بزرگ و ارزشمند، دایره نگاه را وسیع تر می کند دوری از هر اثر منفی، زیبایی درون ما را درخشان تر می کند و این کاری بود که نلسون ماندلا رهبر فقید افریقای جنوبی انجام داد.

پس روح و درونت را بزرگ کن

چگونه میشود سالیان سال تو را دور از زندگی و آرزوهایت زندانی کنند و عمر و زندگیت را از تو بگیرند اما باز تو ببخشی و عبور کنی و دست محبت و خوب دیدن را به تمام انسانها هدیه کنی .

وقتی ماندلا از زندان آزاد شد به مانند همین شعر سهراب سپهری بود:

روزی خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد. در رگ ها نور خواهم ریخت

و صدا در خواهم داد: ای سبدهاتان پر خواب! سیب آوردم، سیب سرخ خورشید

خواهم آمد، گل یاسی به گدا خواهم داد..

هر چه دشنام، از لب ها خواهم برچید. هر چه دیوار، از جا خواهم بركند.

رهزنان را خواهم گفت: كاروانی آمد بارش لبخند!

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشید، دل ها را با عشق ، سایه را با آب، شاخه ها را با باد.

........

ماندلا خود می گوید:

از خدا پرسیدم:خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟

خدا جواب داد :گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر، با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو. ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز . شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.

زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانید که چطور زندگی کنید مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ این است که مهم باشی! حتی برای یک نفر

مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی

كوچك باش و عاشق.. كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را، بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی ، موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن، فرقى نمی كند گودال آب كوچكى باشى یا دریاى بیكران… زلال كه باشى، آسمان در توست

ادامه دارد ...........

پ . ن : بعضی وقتا هیچ حرفی واسه گفتن و نوشتن وجود نداره که به نظرم همین یعنی نعمت سلامتی و آرامش . اما زندگی بدون درد و انگیزه میل تو را به قوی ترشدن و رشد کردن می گیره. گاهی وقت ها هم بهتره چراغ خاموش جلو بری و از درون، خودت رو بسازی. صبور بودن و ادامه دادن و درزمان حال، زندگی کردن و تلاش کردن به تو همه چیز خواهد داد.

حتمان همین هست . می دونم چند سال دیگه پیرو همین نوشته میام می نویسم همین بود....

دریچه نگاه...